Foto: Ester Gebuis
Een schrijver heeft alleen maar zichzelf.
Ik heb altijd geschreven over families, liefde, geheimen en de soms onbeholpen manieren waarop mensen het voor elkaar proberen goed te doen. Over wat we zeggen en wat we niet gezegd krijgen.
In mijn romans onderzocht ik waarom mensen doen wat ze doen en hoe het verleden blijft meespelen. Achteraf bekeken waren die vragen tegelijk van mij.
De boeken vonden veel meer lezers dan ik ooit had durven dromen. Ik was dankbaar voor dat succes en kon nauwelijks voelen dat ik iets had verwezenlijkt.
Bekijk mijn boeken
Meer dan één miljoen verkochte boeken · vertaald in dertien talen · verfilmingen en theaterbewerkingen
Ik was bijzonder goed in doorgaan.
Ik haalde deadlines, bleef werken en glimlachte wanneer dat werd verwacht. De zelfhaat, de eetstoornis, de eenzaamheid en de angst liepen gewoon mee.
Ik praatte jarenlang met therapeuten en werd uitstekend in verklaren waarom ik deed wat ik deed. Ik kende mijn patronen en wist waar mijn angst vandaan kwam.
De angst trok zich daar weinig van aan. Weten waar mijn zelfhaat vandaan kwam, maakte haar niet stil. Ik voelde dat ik nog een laatste keer iets moest proberen.
Ga je mee?
Tijdens de eerste lockdown liep een relatie waarin ik jarenlang had geïnvesteerd plotseling stuk. De angst werd zo lichamelijk dat het voelde alsof er ratten in mijn strot beten. Ik dacht: misschien ben ik niet bedoeld om hier te blijven.
Uma was toen net twee weken bij mij. Hoewel het een zalige hond is, zijn puppy’s ook monstertjes. Ik verstopte me soms twee minuten in de kast om even aan die puppytandjes te ontsnappen. En ik wilde voor haar zorgen. Dat hield me dicht genoeg bij het leven.
In die periode vroeg mijn vriendin Ariane van Vliet of ik samen met haar een therapeutische opleiding wilde volgen. Vroeger had ik zeker nee gezegd.
Je kan wachten tot het beter gaat om iets te doen, of je kan iets doen en kijken of dat het beter maakt. Ik zei ja. Die beslissing bleek een gamechanger.
Toen kwam IFS.
In Costa Rica zat ik te ontbijten met Bessel van der Kolk en zijn vrouw, de bekende bodyworker Licia Sky, toen Richard Schwartz erbij kwam zitten. Ik kende IFS toen nog nauwelijks. Even later vroeg ik of hij een sessie met me wilde doen. Ik had niet door dat ik eigenlijk aan Mick Jagger vroeg of hij even solo voor mij wilde optreden in de cabin van het resort.
In één sessie van 45 minuten hielp hij me af van de diepe angsten die ik voelde zolang ik me kon herinneren. Dat is jaren geleden en ik heb die angsten niet meer gevoeld. Aan die sessie gingen jaren van zoeken en therapie vooraf.
Ik dacht: oké, als dit bestaat, wil ik daar alles over weten en leren. Dat heb ik daarna jarenlang intensief gedaan, vooral in de Verenigde Staten.
“Ik had niet durven hopen dat ik me ooit zou voelen zoals ik me nu voel. De spanning is eraf, en dat zie je blijkbaar.”
Nu
Een echt blije vrouw.
Dat is wat ik vandaag ben. Dit leven is eindelijk echt van mij.
Ik ben in hart en nieren romanschrijver. Die is niet kapot te krijgen. Vandaag schrijf ik en werk ik als IFS-therapeut.
Samen met Ariane van Vliet begeleid ik meerdaagse retreats. De grootste sprongen voorwaarts zette ik zelf in groepen. Dat is wat Healing in Community voor mij betekent.
Ideeën voor een beter leven
Over herstel, IFS, patronen doorbreken en de weg naar beter.
Uitschrijven kan altijd.